Cialis - Buy cailis online

Gistermiddag/avond op het PvdA-festival. Job Cohen op de vraag wat de PvdA(Wouter Bos) mee zou moeten nemen naar Den Haag: “In de eerste plaats zou ik voorzichtig zijn met het plompverloren te bezuinigen op ambtenaren. De Rijksdienst moet beter en dat kan ook. Maar daar heb je die ambtenaren bij nodig! In de tweede plaats moet je wat doen aan het onderwijsachterstandenbeleid. Dat is door deze regering echt om zeep te geholpen en het is hard nodig voor de samenwerking tussen gemeente en scholen!” Wat een wijsheid in een zee van politiek-light. Want het bestond verder uit muziek (Johnny Rosenberg en Johan), vraagpraatshows en een combinatie (Popquiz a go go met Matthijs van Nieuwkerken). Aardig om mee te maken, maar geen GEBEURTENIS.

PvdA Leiden gebruikt Google Maps voor hun campagne. Slimme manier om plannen te presenteren….

Leiden op de Kaart

De Onderwijsraad heeft een advies uitgebracht over de manier waarop inzichten over onderwijsveranderingen en - verbeteringen beter gebruikt kunnen worden dan in het verleden. Als een reactie op de klacht dat veranderingen altijd “zo maar” worden ingevoerd. De Raad stelt voor een digitaal clearinghouse in te richten als een moderne versie van de verzorgingsstructuur. Een goed voorstel. Als men nu maar naar goede voorbeelden kijkt zoals www.onderwijsachterstanden.nl!

Op vrijdag 24 november overleed Wim Baars. Ik wist niet dat hij tien jaar ouder was, wel dat hij niet zo gezond meer was. Wim Baars was toen ik hem ontmoette beleidsmedewerker bij het NVV belast met de vraagstukken van werkende jongeren. Wim heeft - in elk geval in mijn ogen - zijn hele leven besteed aan het vraagstuk van de jongens en meisjes die door hun afkomst onvoldoende scholing meekregen om een goede plek in de samenleving te vinden. Bij NVV en FNV - samen met de ABOP, waar ik toen werkte - . Via de Innovatiecommissie Participatieonderwijs. Via OCW, waar hij tegelijk met mij ging werken onder Jos van Kemenade om te ontdekken dat we het met Arie Pais moesten doen, iets wat voor het basisonderwijs heel wat beter uitpakte dan voor zijn tak van onderwijs. En later via het project Vakmanschap, dat hij in Amsterdam trok, toen het bij OCW niet meer leuk was. Wim Baars was er voor de werkende jongeren en dat hebben ze altijd kunnen merken.

De hele week loop ik al rond met dat ongelooflijke verhaal over de brand op Schiphol en de 11 doden. Ik verbaas me erover hoe ver we in dit land gekomen zijn met de manier waarop we met vreemdelingen om gaan. Respect is daar niet meer bij. Humaan is geen trefwoord meer voor het overheidsoptreden. En minister Verdonk verpersoonlijkt dat optreden op ieder moment dat zij haar mond open doet. Ik moet de neiging om te gaan schelden zwaar onderdrukken.
Maar dan is er de volgende dag weer iets anders: schieten op het raam van de minister op het ministerie van justitie! Hoe kom je er bij? En dat geeft weer een aanleiding om op die mensen die zo idioot zijn te schelden: blijf met je poten van onze rot-minister af! De verwarring is groot.

Vorige week - en dus het weekend - stond in het teken van Andre van der Louw, Karin Adelmund en Ahmed Abutaleb. Andre van der Louw ben ik ooit tegen gekomen, toen hij nog perschef van de VARA was, bij Een Zoen van de Juffrouw, een van de eerste TV-programma’s over onderwijs. Karin Adelmund heb ik ook wel ontmoet : Mevrouw Onderwijskansen met een nieuwe politieke inzet voor scholen in de problemen. En bij Ahmed zat ik donderdag met M. om te praten over nieuw onderwijsbeleid. Drie fatsoenlijke mensen met mooie idealen. Veel om over na te denken en te wikken en te wegen….

Het is vroeg oogsten voor het kabinet. Er komt al veel kleingoed naar buiten van plannetjes en plukjes geld, die her en der gestrooid worden om indruk te maken. Het was natuurlijk ook te verwachten dat de wal het schip zou keren. Een langdurige periode van “eigen verantwoordelijkheid” en “terugtredende overheid” was ook onnatuurlijk voor een partij als het CDA - en eigenlijk ook voor een partij als de Nederlandse VVD. Het schrikbeeld van de verwaarlozing van het overheidsapparaat zoals dat in de VS naar voren komt is nog maar net op het netvlies. Het moet maar niet bij strooien blijven. Een stevige herbezinning op de noodzakelijke rol van de overheid, niet alleen maar voor verkiezingsstrooigoed, dat wens je die beide partijen toe. Het zal wel gebeuren, daar hoef je geen optimist voor te zijn.

Heel stilletjes, zonder er in de pers iets over stond, verscheen van de week de “governance”-notitie van Minister van der Hoeven. Een boeiend stuk - beter geschreven dan we de laatste jaren gewend waren. De moeite waard om een paar keer op terug te komen. Het is hier en daar vrij academisch met de overwegingen rechtuit - zonder alle (schijn-)zekerheden die in andere beleidsstukken gepresenteeerd worden. Er zitten natuurlijk wel tegenstrijdigheden in het verhaal: veel gepraat over ruimte, maar wel weer meer voorschriften. Maar het is er tenminste en het lijkt op een samenhangend systeem.
De grote vraag blijft: op welke wijze worden de politieke doelstellingen vertaald in afspraken tussen de rijksoverheid en instellingen? In het stuk wordt dat vraagstuk wel beschreven maar nog niet geoperationaliseerd. Het zou goed zijn als dat onderdeel eens precies uitgewerkt wordt. Bijvoorbeeld op het terrein van onderwijsachterstanden, waar tegelijkertijd allerlei discussies worden gevoerd met doelstellingen in onhanteerbare formeleringen, compromissen die voor instellingen nauwelijks te volgen zijn.

De minister van Onderwijs heeft er een handje van om nederlagen voor zichzelf te organiseren. Het lijkt wel of ze dat bewust doet. Eerst staat ze ferm achter het regeerakkoord met 100 miljoen bezuinigingen op onderwijsachterstandenbeleid, een taaltoets en afschaffing van de rol van de gemeente in het onderwijs. In de loop van de tijd worden die ferme standpunten stuk voor stuk en beetje voor beetje afgebroken. Taaltoets - hele Kamer tegen al in het debat over de regeringsverklaring. Minister gaat toch door. Bezuinigingen - Kamer is tegen, maar minister gaat door want de ineffciency van gemeenten moet aangepakt worden. Een jaar later: bezuinigingen worden gecompenseerd - niet dankzij de minister, maar omdat het kabinet een al te slechte beurt maakt bij de kiezers. Een half jaar verder: de minister kent de gemeente de “bestuurlijke regie” toe, omdat er niet te ontkomen valt aan een rol van de gemeente. Nu weer een half jaar later: de laatste vuiltjes van de bezuinigingen worden opgeruimd door die taaltoets, waar de minister aan vast hield, nu toch maar te offeren. De minister heeft nu niets meer van haar ferme standpunten. Ze heeft telkens verloren en ze heeft dat verlies ook echt zelf geregisseerd. Zou dat nu ferm beleid zijn? Feit is natuurlijk wel dat er nu meer geld in het primair onderwijs zit dan ooit te voren. Ondanks de minister?

CNV-onderwijsbond, tegenwoordig onder leiding van PvdA-ster Marleen Barth, meldt vandaag via Trouw dat er 400 banen weg gaan uit de grote steden vanwege de nieuwe gewichtenregeling. Dat vraagt om vragen. 400 banen dat is een bedrag van omstreeks 20 miljoen. De minister berekent in haar brief dat er 11 miljoen minder in de grote steden terecht komt met een overgangsregeling van 3 jaar. En dat er 15 miljoen bijkomt in andere steden. De nieuwe regeling is nadelig voor de grote steden en de scholen met de grootste problemen, maar het banenverlies is niet het grootste probleem. Volgens mij is het beter om met goede getallen (en niet zo doorzichtig foute getallen) en met de goede argumenten de minister te lijf te gaan. Dit schot gaat gewoon mis…

Gisteren Met Kok uitgelezen. Boeiende gesprekken met Wim Kok , maar nog niet scherp genoeg. Hij komt over als een lijdende man met veel zorgen en weinig plezier. Dat klopt toch niet helemaal. Ik kende hem als NVV-voorzitter als aardig en ambitieus en heel handig in het vinden van compromissen. Later nog een paar keer ontmoet: uiterst vriendelijk. Wat ik zou willen weten is in hoeverre hij zich steeds meer “geleefd” voelde, met al die ja-knikkende begeleiders.

Jacques Wallage schreef een herkenbaar essay over rijksoverheidsdienaren. Je kunt geen betere overheid krijgen als je niet tegelijk veel aandacht besteedt aan de ambtenaren. Lekker leesbaar met aardige voorbeelden. Bij zijn laatste stukje zit hij op de rand van een nieuwe visie op onderwijsbeleid:
bij een autonome school (schoolbestuur) past geen terugtredende overheid, enerzijds moet er meer dialoog zijn dan regels en anderzijds moet er meer verantwoord worden. Nu nog de stap naar duidelijke beleidsdoelstellingen en concrete prestatie-afspraken in plaats van lege briefjes.
(Uitgeverij Bert Bakker -www.uitgeverijbertbakker.nl )

De gewichtenregeling, die gebruikt wordt voor het vaststellen van onderwijsachterstanden is een onding – weliswaar een bijzonder waardevol onding dat in de afgelopen 30 jaar nuttige diensten heeft bewezen omdat daarmee een differentiatie tussen scholen gemaakt kon worden naar de problemen die zij waarschijnlijk ontmoeten in het onderwijsgeven. Kinderen van laagopgeleide ouders en kinderen van allochtone ouders hebben waarschijnlijk een achterstand en de school moet daarom extra middelen krijgen om die achterstanden te bestrijden. De gewichtenregeling is een onding omdat het een grof instrument is met de schijn van een verfijnde regeling: er wordt toch op detailniveau gemeten en gewogen. Dat lijkt echter maar zo. Kinderen van laagopgeleide ouders behoeven immers geen achterstand te hebben. Kinderen van allochtone ouders behoeven ook niet altijd een achterstand te hebben en in toenemende mate is dat ook niet het geval.
Het instrument zou daarom best een herzien mogen worden. Ondanks onderzoek in die richting en voornemens van de minister –overigens op geheel andere motieven gestoeld – wordt er nog alleen maar gepraat over bijstelling.
Het gaat om een fundamentele vraag: is het wenselijk om scholen die te maken hebben met grote maatschappelijke vraagstukken in de omgeving zoals grote werkloosheid van ouders en grote integratieproblemen in de wijk, betere instrumenten te geven voor de aanpak van de gevolgen van deze vraagstukken op school? Het antwoord op deze vraag is gelukkig nog steeds ja. Dan zou het toch wenselijk zijn om te zoeken naar een objectieve maat voor de genoemde vraagstukken. En merkwaardig: in het voortgezet onderwijs is door het ministerie plotseling een nieuwe maat geïntroduceerd (Leerplusarrangement VO (L+A VO) http://www.onderwijsachterstanden.nl/zit.php/beleid/zitbel036.html
.Voor de verdeling van soortgelijke middelen over vmbo-scholen is de CBS-index van armoedegebieden gebruikt: een objectieve maat die de regering ook gebruikt voor andere regelingen gericht op het bestrijden van armoede en achterstand. Voor de minister kan dan als troost dienen dat armoede ook op het platteland bestaat.

Onderwijsachterstandsscholen krijgen meer mogelijkheden naar mate de problemen die ze hebben groter zijn. Dat is redelijk, nietwaar? Tot nog toe werd dat gemeten aan de sociaal-economische situatie en aan de herkomst van de ouders. Minister Van der Hoeven wil dat een beetje veranderen omdat zij gemerkt heeft dat de middelen naar haar gevoel te eenzijdig terecht komen bij scholen in de grote steden. De verandering zal ten goede komen aan scholen op het platteland en ten laste gaan van de scholen in de grote steden.
In polderland is het gebruikelijk dat dit soort veranderingen in samenspraak met het onderwijsveld gebeuren. Vertegenwoordigers van schoolbesturen, schoolmanagers en leraren (de vakbonden dus) praten met het ministerie. Maar dit keer komen ze er niet uit: ook intern zijn de organisaties verdeeld. Zij hebben immers ook platteland en grote steden.
Er is een snelle oplossing voor dat probleem: minister, zorg voor meer geld dan kunnen de scholen in de grote steden hun geld behouden en kunnen de scholen op het platteland meer krijgen…” zo schrijven ze in een gezamenlijke brief (http://www.onderwijsachterstanden.nl/zit.php/nieuws/zither014.html).

Vanmiddag waren Jera en ik bij de Openbare les van Theo Magito als lector van de Hogeschool Rotterdam. Dat was de moeite waard - zeker na de marteling die de andere lezingen (3 andere) met zich meebrachten. Theo gaf een boeiend verhaal over integrale onderwijsvernieuwing van het beroepsonderwijs. De noodzaak, de mogelijkheden, de lessen uit andere vernieuwingsacties, het nieuwe leren (voor en tegen), kortom een mooi palet. . www.hogeschoolrotterdam.nl/grenzeloos . Op die website wordt op 22 april overigens van 11 tot 13 uur een internetdebat gehouden over de 4 lezingen. Jera en ik waren het niet helemaal eens met Theo, maar zijn inleiding gaf tenminste stof tot nadenken.
Theo stelde dat de leraar/leerkracht/docent centraal zou moeten staan in de vernieuwing, omdat deze anders gedoemd is te mislukken. Dat is natuurlijk waar, maar het te absoluut voorop stellen van een factor naast de systeemveranderingen, de bestuurlijke en managerial inspanningen, de leerstof en de inzet van deskundigen doet af aan de noodzaak tot een echt integrale onderwijsvernieuwing - dat vonden wij tenminste in de trein terug.
En de paradox die Theo ziet tussen de ontwikkeling naar individualisatie - de school als snackloket - en de roep om sociale cohesie, die zien wij wel als een goed hulpmiddel voor de analyse en een beschrijving van een onwenselijke werkelijkheid. Maar het moet toch mogelijk zijn de de sociale vaardigheden en de wenselijkheid van een sociaal gedrag ook in het snackloket op te nemen. Gezonde snacks kunnen veel overbrengen - of het leveren van gezonde snacks in een plezierige sociale omgeving.
Maar verder petje af voor een goed verhaal.

De ontwikkelingen op het gebied van onderwijs en jeugd moeten/zullen leiden tot een herorientatie op rol en optreden van de lokale overheid. Een actieve rol van de gemeente is onontkoombaar, maar anders dan tot nog toe. Er moet veel gebeuren, maar de gemeente zal vooral anderen (instellingen en verzamelingen van burgers) moeten verleiden die zaken uit te voeren. Ik zal dit eens concreter uiteen zetten. Een nieuwe taktiek voor de gemeente?

Boeiend dat de lobby van de ROC’s zo sterk is dat het beleidsvoornemen van dit kabinet (en vorige) nog steeds niet uitgevoerd kan worden. Niet dat iemand er iets mee op schiet als het wel doorgaat.

Weer eens 250 miljoen meer voor onderwijs. Mooi meegenomen. Maar het zal wel weer een flinke tijd duren voordat duidelijk wordt hoe dat geld besteed gaat worden. Of hoe de regeling er gaat uitzien waarmee dat geld besteed wordt. Wachten op de veiligheidsgelden uit 2003, wachten op achterstandsregelingen, het is niet gemakkelijk in de onderwijswereld.

Nou, eens kijken of dit gaat lukken……