Cialis - Buy cailis online

Sinds een aantal jaren geeft I&M boekjes uit en met succes!. Van het boekje SMART zijn er al zo’n 7.000 verkocht. We doen dat alleen via de internetwinkel (www.smartdoelen.nl) en dat gaat goed. Naast SMART hadden we twee andere boekjes in de verkoop:Uitvoeren is een kunst en 21 Spreekwoorden voor managers. Die lopen ook wel, maar niet zoals SMART. Op dezelfde leest geschoeid is nu verschenen: VISIE, een eenvoudige hulp om een visie te ontwikkelen voor een organisatie, niet alleen in taal maar ook met een interactief programma op CD. En nu maar kijken of dat dezelfde vlucht neemt als SMART.

Op 1 februari zijn drie opvoedzuilen geopend. Een in Oud-Zuid in Amsterdam: een OKC-informatiezuil in het tweede OKC van dat stadsdeel. En twee in Schiedam. Daar opende de wethouder van Onderwijs en Welzijn in twee scholen vlak achter elkaar de Joost-zuil. Samenwerking van school, welzijnsinstelling, thuiszorg en woningcorporatie met de gemeente. Prachtig ingebed in het beleid van de brede school gericht op ouders onder het motto: als wij ouders helpen dan is dat dubbel effectief voor de kinderen. Mooi werk van Tamar en Wilfred om deze klussen te klaren.

Twee studenten aan een Amerikaanse universiteit hebben een spel ontwikkeld waarbij de gamer het Midden-Oosten conflict moet oplossen. De game, genaamd Peacemaker, kan vanuit Palestijns of Israëlisch perspectief worden gespeeld. Je maakt als speler de keuze om zaken diplomatiek op te lossen, of juist met geweld een oplossing te forceren. De makers van de game zien het als een educatief instrument, bedoeld voor Israeli’s, Palestijnen en jongeren wereldwijd. Meer informatie is te vinden op de website van de universiteit.

met dank aan Early Adaptors

Jan van Nieuwenhuyzen was veel in zijn leven. Ik kwam hem tegen, eerst als directeur van de besturenorganisatie van de algemene scholen voor beroepsonderwijs, de ABB (nu in VOS/ABB). Hij was daar een voorzichtige progressief: voor de ontwikkeling van de middenschool met veel geduld voor zijn achterban die hem niet altijd even snel volgde. Later na zijn afscheid van de ABB was hij de eerste voorzitter van de Middenschoolvereniging.
Ik had wel eerder gehoord dat hij ook iets bij de TV was – maar hij bleek dus directeur te zijn geweest van de VPRO. Het was een aardige, stevige man , bereid om zijn nek uit te steken. Zo verdwijnt langzaam een generatie.

De Onderwijsraad heeft een advies uitgebracht over de manier waarop inzichten over onderwijsveranderingen en - verbeteringen beter gebruikt kunnen worden dan in het verleden. Als een reactie op de klacht dat veranderingen altijd “zo maar” worden ingevoerd. De Raad stelt voor een digitaal clearinghouse in te richten als een moderne versie van de verzorgingsstructuur. Een goed voorstel. Als men nu maar naar goede voorbeelden kijkt zoals www.onderwijsachterstanden.nl!

Vandaag in de Telegraaf een leuk stuk over de opvoedzuil.

Op vrijdag 24 november overleed Wim Baars. Ik wist niet dat hij tien jaar ouder was, wel dat hij niet zo gezond meer was. Wim Baars was toen ik hem ontmoette beleidsmedewerker bij het NVV belast met de vraagstukken van werkende jongeren. Wim heeft - in elk geval in mijn ogen - zijn hele leven besteed aan het vraagstuk van de jongens en meisjes die door hun afkomst onvoldoende scholing meekregen om een goede plek in de samenleving te vinden. Bij NVV en FNV - samen met de ABOP, waar ik toen werkte - . Via de Innovatiecommissie Participatieonderwijs. Via OCW, waar hij tegelijk met mij ging werken onder Jos van Kemenade om te ontdekken dat we het met Arie Pais moesten doen, iets wat voor het basisonderwijs heel wat beter uitpakte dan voor zijn tak van onderwijs. En later via het project Vakmanschap, dat hij in Amsterdam trok, toen het bij OCW niet meer leuk was. Wim Baars was er voor de werkende jongeren en dat hebben ze altijd kunnen merken.

Met de iPod in de hand gaan de kinderen in het Carrollton-Farmers Branch Distrct uit school naar huis. Deze scholen hebben geïnvesteerd in iPods (’Echte’ voor de oudere leerlingen en Shuffles voor de kleinsten) om die vervolgens, gevuld met educatieve inhoud, naar huis mee te geven. Liedjes bijvoorbeeld waarmee ze hun woordenschat kunnen oefenen. Of het werkt is nog niet onderzocht, maar de voortekenen zijn goed. Kinderen én ouders zijn enthousiast.

PAVL op ‘t web

Een blog is een perfect hulpmiddel voor leerlingen en studenten. Het leert ze kritisch denken en schrijven. Dit zegt een Australische onderzoeker van de University of Technology in Australië.
“Wat blogs zo nuttig maakt, is het interactieve karakter ervan. Leerlingen krijgen met blogs meer verantwoordelijkheid en ze communiceren buiten het domein van het klaslokaal en de school. Zo leren ze hun eigen opinie te vormen.” Daarnaast zijn blogs bijzonder handig om ideeën, aantekeningen en commentaar te categoriseren. Bovendien leert het bloggen om te gaan met dingen als plagiaat, copyright, privacy en ethiek.

Smart learning voor baby’s (Bébé Plus) is een project waarin een product ontwikkeld is dat zeer jonge kinderen in staat stelt om hun perceptuele en cognitieve vermogens te ontwikkelen met behulp van multimediaspeelgoed. Software en hardware voor kinderen vanaf 9 maanden!
Je kan dus nooit vroeg genoeg beginnen….

Net als het grote concert: it’s twenty years ago today Sgt.Pepper starts the band to play… De Volkskrant herinnert ons er aan dat per 1 augustus 1985 de basisschool werd ingevoerd. En De Volkskrant vertelt ook dat die verandering in het onderwijsbestel eigenlijk wel geslaagd is: meer aandacht voor kinderen, minder drempels en internationaal gezien betere resultaten. De Volkskrant herinnert ons ook aan het gele koffertje, dat niet zo maar afbreekbaar was vanwege de cadmium. Maar als bedenker ben ik het koffertje nog jaren tegengekomen, vooral op Koninginnedag. Mooie tijd was dat, al ging dat snel over…

Het SCP heeft een beschouwing - of liever gezegd een bundel interviews - laten verschijnen over de maatschappelijke opdracht van het onderwijs. Er zijn 12 mensen geinterviewd en daarma zijn die interview met behulp van een computerprogramma anoniem door elkaar gehusseld om op verschillende onderdelen “helderheid” te krijgen. De methode leidt tot een saai verhaal. Maar de geinterviewden en de computer kunnen daar niet zo veel aan doen: het onderwerp is te onduidelijk om tot een goed stuk te kunnen komen. De maatschappelijke opdracht wordt vooral gedefinieerd door na te gaan wat extra geleverd zou moeten/kunnen worden door de school. Probleem is dat niet afgebakend is wat de school “normaal” al zou moeten/kunnen leveren. Daarna kun je pas kijken wat extra zou kunnen/moeten zijn en daar kun je dan weer bij kijken wat tot de maatschappelijke opdracht hoort.

Heel stilletjes, zonder er in de pers iets over stond, verscheen van de week de “governance”-notitie van Minister van der Hoeven. Een boeiend stuk - beter geschreven dan we de laatste jaren gewend waren. De moeite waard om een paar keer op terug te komen. Het is hier en daar vrij academisch met de overwegingen rechtuit - zonder alle (schijn-)zekerheden die in andere beleidsstukken gepresenteeerd worden. Er zitten natuurlijk wel tegenstrijdigheden in het verhaal: veel gepraat over ruimte, maar wel weer meer voorschriften. Maar het is er tenminste en het lijkt op een samenhangend systeem.
De grote vraag blijft: op welke wijze worden de politieke doelstellingen vertaald in afspraken tussen de rijksoverheid en instellingen? In het stuk wordt dat vraagstuk wel beschreven maar nog niet geoperationaliseerd. Het zou goed zijn als dat onderdeel eens precies uitgewerkt wordt. Bijvoorbeeld op het terrein van onderwijsachterstanden, waar tegelijkertijd allerlei discussies worden gevoerd met doelstellingen in onhanteerbare formeleringen, compromissen die voor instellingen nauwelijks te volgen zijn.

Woensdagmiddag werd ik in de auto gebeld door Spier ten Doesschate van het APS, die projectleider onderwijsachterstanden in Venlo is. Of het ICO-systeem ook gebruikt kon worden om te reflecteren voordat een rapportage naar het Ministerie van OCW wordt gestuurd. Natuurlijk was mijn antwoord: daar was het oorspronkelijk voor bedoeld. Vul het in, kijk wat de drie partners school, schoolbestuur en gemeente van hun plannen en afspraken terecht gebracht hebben en kijk wat beter kan. Uiteindelijk kan het ook naar het ministerie worden gestuurd als een weergave van die discussie. Een digitaal verantwoordingssysteem via internet - veel aandacht heeft dat nog niet gekregen. Maar het werkt uitstekend met weinig vragen voor de helpdesk. Vorig jaar en nu ook dit schooljaar door het ministerie aanbevolen. En ook de volgende tranche van de rapportage van de onderwijskansenscholen kan van dit systeem profiteren. ico.onderwijsachterstanden.nl.

De minister van Onderwijs heeft er een handje van om nederlagen voor zichzelf te organiseren. Het lijkt wel of ze dat bewust doet. Eerst staat ze ferm achter het regeerakkoord met 100 miljoen bezuinigingen op onderwijsachterstandenbeleid, een taaltoets en afschaffing van de rol van de gemeente in het onderwijs. In de loop van de tijd worden die ferme standpunten stuk voor stuk en beetje voor beetje afgebroken. Taaltoets - hele Kamer tegen al in het debat over de regeringsverklaring. Minister gaat toch door. Bezuinigingen - Kamer is tegen, maar minister gaat door want de ineffciency van gemeenten moet aangepakt worden. Een jaar later: bezuinigingen worden gecompenseerd - niet dankzij de minister, maar omdat het kabinet een al te slechte beurt maakt bij de kiezers. Een half jaar verder: de minister kent de gemeente de “bestuurlijke regie” toe, omdat er niet te ontkomen valt aan een rol van de gemeente. Nu weer een half jaar later: de laatste vuiltjes van de bezuinigingen worden opgeruimd door die taaltoets, waar de minister aan vast hield, nu toch maar te offeren. De minister heeft nu niets meer van haar ferme standpunten. Ze heeft telkens verloren en ze heeft dat verlies ook echt zelf geregisseerd. Zou dat nu ferm beleid zijn? Feit is natuurlijk wel dat er nu meer geld in het primair onderwijs zit dan ooit te voren. Ondanks de minister?

Het doel van een eenschooldichtbij.nl is het ondersteunen van initiatieven van ouders die bijdragen aan een evenwichtige samenstelling van de (toekomstige) basisschool van hun kinderen in Rotterdam.
Goed idee en initiatief! nu nog Amsterdam.

Wethouder Hannah Belliot van Amsterdam heeft op 8 juni 2005 de eerste Opvoedzuil in Nederland onthuld. Ze deed dat in het Amsterdamse stadsdeel Osdorp, dat in alle basisscholen een Opvoedzuil geplaatst heeft. Het stadsdeel heeft daarmee een primeur in Nederland. (more…)

Gisteren op een conferentie van het onderzoeksinstituut SCO-Kohnstamm over onderwijskansen. Een bijeenkomst met de “usual suspects” en dus niet verrassend. Maar wel aardig: citaten uit het boekje Kansen voor Onderwijskansen en aandacht voor de website onderwijsachterstanden . Jantine Kriens meldde dat de website een miljoen bezoekers per maand haalt, maar dat is een beetje overdreven: het gaat om een miljoen hits. Maar dat is ook heel goed. Verder veel herinneringen aan 30 jaar geleden: onderzoek naar en discussie over de acties om de basisschool in te voeren. Het woord is wat betreft onderwijskansen nu aan de schoolbesturen, maar dat zal nog wel langzaam gaan.

CNV-onderwijsbond, tegenwoordig onder leiding van PvdA-ster Marleen Barth, meldt vandaag via Trouw dat er 400 banen weg gaan uit de grote steden vanwege de nieuwe gewichtenregeling. Dat vraagt om vragen. 400 banen dat is een bedrag van omstreeks 20 miljoen. De minister berekent in haar brief dat er 11 miljoen minder in de grote steden terecht komt met een overgangsregeling van 3 jaar. En dat er 15 miljoen bijkomt in andere steden. De nieuwe regeling is nadelig voor de grote steden en de scholen met de grootste problemen, maar het banenverlies is niet het grootste probleem. Volgens mij is het beter om met goede getallen (en niet zo doorzichtig foute getallen) en met de goede argumenten de minister te lijf te gaan. Dit schot gaat gewoon mis…

De gewichtenregeling, die gebruikt wordt voor het vaststellen van onderwijsachterstanden is een onding – weliswaar een bijzonder waardevol onding dat in de afgelopen 30 jaar nuttige diensten heeft bewezen omdat daarmee een differentiatie tussen scholen gemaakt kon worden naar de problemen die zij waarschijnlijk ontmoeten in het onderwijsgeven. Kinderen van laagopgeleide ouders en kinderen van allochtone ouders hebben waarschijnlijk een achterstand en de school moet daarom extra middelen krijgen om die achterstanden te bestrijden. De gewichtenregeling is een onding omdat het een grof instrument is met de schijn van een verfijnde regeling: er wordt toch op detailniveau gemeten en gewogen. Dat lijkt echter maar zo. Kinderen van laagopgeleide ouders behoeven immers geen achterstand te hebben. Kinderen van allochtone ouders behoeven ook niet altijd een achterstand te hebben en in toenemende mate is dat ook niet het geval.
Het instrument zou daarom best een herzien mogen worden. Ondanks onderzoek in die richting en voornemens van de minister –overigens op geheel andere motieven gestoeld – wordt er nog alleen maar gepraat over bijstelling.
Het gaat om een fundamentele vraag: is het wenselijk om scholen die te maken hebben met grote maatschappelijke vraagstukken in de omgeving zoals grote werkloosheid van ouders en grote integratieproblemen in de wijk, betere instrumenten te geven voor de aanpak van de gevolgen van deze vraagstukken op school? Het antwoord op deze vraag is gelukkig nog steeds ja. Dan zou het toch wenselijk zijn om te zoeken naar een objectieve maat voor de genoemde vraagstukken. En merkwaardig: in het voortgezet onderwijs is door het ministerie plotseling een nieuwe maat geïntroduceerd (Leerplusarrangement VO (L+A VO) http://www.onderwijsachterstanden.nl/zit.php/beleid/zitbel036.html
.Voor de verdeling van soortgelijke middelen over vmbo-scholen is de CBS-index van armoedegebieden gebruikt: een objectieve maat die de regering ook gebruikt voor andere regelingen gericht op het bestrijden van armoede en achterstand. Voor de minister kan dan als troost dienen dat armoede ook op het platteland bestaat.