Cialis - Buy cailis online

Sinds een aantal jaren geeft I&M boekjes uit en met succes!. Van het boekje SMART zijn er al zo’n 7.000 verkocht. We doen dat alleen via de internetwinkel (www.smartdoelen.nl) en dat gaat goed. Naast SMART hadden we twee andere boekjes in de verkoop:Uitvoeren is een kunst en 21 Spreekwoorden voor managers. Die lopen ook wel, maar niet zoals SMART. Op dezelfde leest geschoeid is nu verschenen: VISIE, een eenvoudige hulp om een visie te ontwikkelen voor een organisatie, niet alleen in taal maar ook met een interactief programma op CD. En nu maar kijken of dat dezelfde vlucht neemt als SMART.

Gistermiddag/avond op het PvdA-festival. Job Cohen op de vraag wat de PvdA(Wouter Bos) mee zou moeten nemen naar Den Haag: “In de eerste plaats zou ik voorzichtig zijn met het plompverloren te bezuinigen op ambtenaren. De Rijksdienst moet beter en dat kan ook. Maar daar heb je die ambtenaren bij nodig! In de tweede plaats moet je wat doen aan het onderwijsachterstandenbeleid. Dat is door deze regering echt om zeep te geholpen en het is hard nodig voor de samenwerking tussen gemeente en scholen!” Wat een wijsheid in een zee van politiek-light. Want het bestond verder uit muziek (Johnny Rosenberg en Johan), vraagpraatshows en een combinatie (Popquiz a go go met Matthijs van Nieuwkerken). Aardig om mee te maken, maar geen GEBEURTENIS.

Jan van Nieuwenhuyzen was veel in zijn leven. Ik kwam hem tegen, eerst als directeur van de besturenorganisatie van de algemene scholen voor beroepsonderwijs, de ABB (nu in VOS/ABB). Hij was daar een voorzichtige progressief: voor de ontwikkeling van de middenschool met veel geduld voor zijn achterban die hem niet altijd even snel volgde. Later na zijn afscheid van de ABB was hij de eerste voorzitter van de Middenschoolvereniging.
Ik had wel eerder gehoord dat hij ook iets bij de TV was – maar hij bleek dus directeur te zijn geweest van de VPRO. Het was een aardige, stevige man , bereid om zijn nek uit te steken. Zo verdwijnt langzaam een generatie.

We werken mee aan een mooi project: het project Kennis van de Betuweroute. In het werk aan die goederenspoorlijn, dat nu bijna tien jaar loopt is veel geleerd, zowel technisch als inhoudelijk op allerlei terreinen. De baas van het project, Patrick Buck heeft anderhalf jaar geleden besloten om die kennis toegankelijk te maken. En nu komt dat op streek. Onder leiding van Theo van Bekkum werkt het project met allemaal kenniseigenaren aan heldere en opmerkelijke verhalen over de manier waarop zo’n megaproject uitgevoerd is. Volgend jaar komt er een website met nog meer kennis. Dezer dagen verschijnt het boekje over de Waardse Alliantie, een bijzondere samenwerkingsvorm van aannemer en opdrachtgever. Na veel verguizing kan de Betuweroute eindelijk ook een beetje waardering oogsten.

Het is vroeg oogsten voor het kabinet. Er komt al veel kleingoed naar buiten van plannetjes en plukjes geld, die her en der gestrooid worden om indruk te maken. Het was natuurlijk ook te verwachten dat de wal het schip zou keren. Een langdurige periode van “eigen verantwoordelijkheid” en “terugtredende overheid” was ook onnatuurlijk voor een partij als het CDA - en eigenlijk ook voor een partij als de Nederlandse VVD. Het schrikbeeld van de verwaarlozing van het overheidsapparaat zoals dat in de VS naar voren komt is nog maar net op het netvlies. Het moet maar niet bij strooien blijven. Een stevige herbezinning op de noodzakelijke rol van de overheid, niet alleen maar voor verkiezingsstrooigoed, dat wens je die beide partijen toe. Het zal wel gebeuren, daar hoef je geen optimist voor te zijn.

Het SCP heeft een beschouwing - of liever gezegd een bundel interviews - laten verschijnen over de maatschappelijke opdracht van het onderwijs. Er zijn 12 mensen geinterviewd en daarma zijn die interview met behulp van een computerprogramma anoniem door elkaar gehusseld om op verschillende onderdelen “helderheid” te krijgen. De methode leidt tot een saai verhaal. Maar de geinterviewden en de computer kunnen daar niet zo veel aan doen: het onderwerp is te onduidelijk om tot een goed stuk te kunnen komen. De maatschappelijke opdracht wordt vooral gedefinieerd door na te gaan wat extra geleverd zou moeten/kunnen worden door de school. Probleem is dat niet afgebakend is wat de school “normaal” al zou moeten/kunnen leveren. Daarna kun je pas kijken wat extra zou kunnen/moeten zijn en daar kun je dan weer bij kijken wat tot de maatschappelijke opdracht hoort.

Heel stilletjes, zonder er in de pers iets over stond, verscheen van de week de “governance”-notitie van Minister van der Hoeven. Een boeiend stuk - beter geschreven dan we de laatste jaren gewend waren. De moeite waard om een paar keer op terug te komen. Het is hier en daar vrij academisch met de overwegingen rechtuit - zonder alle (schijn-)zekerheden die in andere beleidsstukken gepresenteeerd worden. Er zitten natuurlijk wel tegenstrijdigheden in het verhaal: veel gepraat over ruimte, maar wel weer meer voorschriften. Maar het is er tenminste en het lijkt op een samenhangend systeem.
De grote vraag blijft: op welke wijze worden de politieke doelstellingen vertaald in afspraken tussen de rijksoverheid en instellingen? In het stuk wordt dat vraagstuk wel beschreven maar nog niet geoperationaliseerd. Het zou goed zijn als dat onderdeel eens precies uitgewerkt wordt. Bijvoorbeeld op het terrein van onderwijsachterstanden, waar tegelijkertijd allerlei discussies worden gevoerd met doelstellingen in onhanteerbare formeleringen, compromissen die voor instellingen nauwelijks te volgen zijn.

Gisteren Met Kok uitgelezen. Boeiende gesprekken met Wim Kok , maar nog niet scherp genoeg. Hij komt over als een lijdende man met veel zorgen en weinig plezier. Dat klopt toch niet helemaal. Ik kende hem als NVV-voorzitter als aardig en ambitieus en heel handig in het vinden van compromissen. Later nog een paar keer ontmoet: uiterst vriendelijk. Wat ik zou willen weten is in hoeverre hij zich steeds meer “geleefd” voelde, met al die ja-knikkende begeleiders.

Jacques Wallage schreef een herkenbaar essay over rijksoverheidsdienaren. Je kunt geen betere overheid krijgen als je niet tegelijk veel aandacht besteedt aan de ambtenaren. Lekker leesbaar met aardige voorbeelden. Bij zijn laatste stukje zit hij op de rand van een nieuwe visie op onderwijsbeleid:
bij een autonome school (schoolbestuur) past geen terugtredende overheid, enerzijds moet er meer dialoog zijn dan regels en anderzijds moet er meer verantwoord worden. Nu nog de stap naar duidelijke beleidsdoelstellingen en concrete prestatie-afspraken in plaats van lege briefjes.
(Uitgeverij Bert Bakker -www.uitgeverijbertbakker.nl )

Vanmiddag waren Jera en ik bij de Openbare les van Theo Magito als lector van de Hogeschool Rotterdam. Dat was de moeite waard - zeker na de marteling die de andere lezingen (3 andere) met zich meebrachten. Theo gaf een boeiend verhaal over integrale onderwijsvernieuwing van het beroepsonderwijs. De noodzaak, de mogelijkheden, de lessen uit andere vernieuwingsacties, het nieuwe leren (voor en tegen), kortom een mooi palet. . www.hogeschoolrotterdam.nl/grenzeloos . Op die website wordt op 22 april overigens van 11 tot 13 uur een internetdebat gehouden over de 4 lezingen. Jera en ik waren het niet helemaal eens met Theo, maar zijn inleiding gaf tenminste stof tot nadenken.
Theo stelde dat de leraar/leerkracht/docent centraal zou moeten staan in de vernieuwing, omdat deze anders gedoemd is te mislukken. Dat is natuurlijk waar, maar het te absoluut voorop stellen van een factor naast de systeemveranderingen, de bestuurlijke en managerial inspanningen, de leerstof en de inzet van deskundigen doet af aan de noodzaak tot een echt integrale onderwijsvernieuwing - dat vonden wij tenminste in de trein terug.
En de paradox die Theo ziet tussen de ontwikkeling naar individualisatie - de school als snackloket - en de roep om sociale cohesie, die zien wij wel als een goed hulpmiddel voor de analyse en een beschrijving van een onwenselijke werkelijkheid. Maar het moet toch mogelijk zijn de de sociale vaardigheden en de wenselijkheid van een sociaal gedrag ook in het snackloket op te nemen. Gezonde snacks kunnen veel overbrengen - of het leveren van gezonde snacks in een plezierige sociale omgeving.
Maar verder petje af voor een goed verhaal.

De ontwikkelingen op het gebied van onderwijs en jeugd moeten/zullen leiden tot een herorientatie op rol en optreden van de lokale overheid. Een actieve rol van de gemeente is onontkoombaar, maar anders dan tot nog toe. Er moet veel gebeuren, maar de gemeente zal vooral anderen (instellingen en verzamelingen van burgers) moeten verleiden die zaken uit te voeren. Ik zal dit eens concreter uiteen zetten. Een nieuwe taktiek voor de gemeente?

Nou, eens kijken of dit gaat lukken……